Eef Schenkels, poppen maken en vingerhoedjes verzamelen

Januari 2008

De gezellige kamer van Eef Schenkels binnenstappend trekken Alex, Aaltje, Maaike en Leentje en nog een aantal prachtig aangeklede poppen al meteen mijn aandacht. Ze staan daar in de vitrinekast samen mooi te zijn. Mooi is niet het goede woord, prachtig is beter. En dan zie ik een lieftallig meisje naast de schouw zitten en zeg haar vriendelijk gedag. Maar het lieve kind zegt (hoe onbeleefd) niets terug. Nee, geen wonder, het meisje blijkt een levensechte pop te zijn.

Eef was 4 jaar oud toen ze deze schitterende pop van haar moeder kreeg. Op de bazar van de christelijke lagere school in Duivendrecht won moeder Leentje ter Maten op een lootje deze schoonheid.Ontroostbaar was Eefje dan ook toen haar zusje Addy bij het spelen de pop liet vallen en oh, drama van de bovenste plank, het hoofd onherstelbaar kapot bleek te zijn. Pas in 1992 heeft Eef het poppenlijf uit de linnenkast van haar moeder mee naar Den Helder genomen en zelf een nieuw hoofd voorde pop gemaakt. Nu is het weer een pracht van een poppenkind!!

Het maken van poppen leerde Eef bij mevrouw Friskus aan de Hendrik Baskeweg. Als eerste resultaat, zag pop Aaltje met de zwarte pijpenkrullen het daglicht. De kleding van Aaltje ook wel Addy genoemd, bedacht Eef zelf. O, maar wacht eens, even later zie ik in de hobbykamer aan de muur een diploma hangen uitgereikt aan Eef ter Maten in Amsterdam, door de BOND VAN LEERAREN EN LEERARESSEN VAN “DE KLEEDERINDUSTRIE”.Je kunt zeggen dat pop Aaltje proefkonijn was, voordat de nog (naamloze) schoonheid in het stoeltje bij de schouw van een nieuw hoofd en nieuwe kleding werd voorzien. Nee, niks geen kant en klare koppen (sorry, hoofden) alles eigen fabricage. Maaike is de favoriete pop van Eef. Helaas, helaas werd dit ook haar laatste creatie. De ogen van Eef, aangetast door glaucoom lieten haar in de steek, het kon gewoon niet meer. En juist déze Maaike vindt Eef de beste. Waarom? Nee niet om de kleding, maar de ogen zijn zo goed gelukt! Eef was als kind een echte poppenmoeder. Veel poppen had ze niet.

Thuis waren we niet rijk. Eerst was daar alleen Jantje en later kwam Willemientje erbij, vernoemd naar de voormalige koningin. Vader ter Maten was een heel „doenerig mens‟. Als voorzitter van de Oranjevereniging in Duivendrecht organiseerde hij o.a. kinderspelen. En ja hoor de kleine en rappe Eefje won de 1e prijs met zaklopen. Ze kon kiezen voor een werkelijk prachtige pop, maar hoe dom zou je denken, Eefje koos tot verbazing van de mensen die erbij stonden voor de veel minder mooie pop met de naam Willemientje .Waarom?, nou ja zei Eefje ik vond haar een beetje zielig en dacht die wordt toch niet gekozen. Daarom! Jantje werd aangekleed met breiwerk van Eef zelf, want zoals de meeste meisjes in haar tijd moest zij al vroeg breien leren. Hoe de moeder van Eef naar school ging laat de pop met moeders naam: Leentje goed zien. Zwarte lange kousen, gestoken in smetteloos witte klompen, schortje voor en om de nek de „broodzak‟ met daarin de griffelkoker en boterham. Net als Sien het vriendinnetje van Ot.

Om al deze prachtige poppen te kunnen maken, moest de spaarpot regelmatig aangesproken worden, want een mooie hobby is het zeker, maar ook een dure. Voor de poppen in de kast staan enkele tientallen vingerhoedjes. Als coupeuse en werkzaam in een Amsterdams atelier, kreeg Eef belangstelling voor de vingerhoed. In de hobbykamer hangt een kastje vol met allemaal verschillende exemplaren. Ik telde er zo al meer dan 200.

Met haar man Alex trok zij er veel op uit met de caravan. Het werd een sport om uit diverse plaatsen en landen een vingerhoedje mee te nemen.

Als Eef dan ook een mooie of bijzondere zag, ging de portemonnee van Alex open. Zo groeide haar verzameling gestaag. Maar in het kastje is nog ruimte, dus als u denkt ……. Juist ja. Grappige, mooie en ook heel bijzondere in het oogspringende exemplaren staan ertussen. Zoals een vingerhoed uit Lourdes en voor mensen met hele goeie ogen de allerkleinste vingerhoed van de wereld. Ja, echt heel klein, meer voor een elfje of het vrouwtje van een kabouter. Ook de vingerhoed van Alex uit het naaizakje uit zijn marinetijd staat ertussen. Maar de mooiste?Ja toch wel die zij kochten in de kathedraal van York in Engeland.

Op deze staat het volledige “Onze Vader” afgedrukt. Ongelooflijk! Monnikenwerk?

Nee, poppen maken kan Eef heel spijtig niet meer. Daardoor bij de pakken neerzitten? Nee dat komt niet in het woordenboek van Eef voor. Zelf kaarten maken lukt nog prima en haar breinaalden laten tikken, op de maandagavond in de Vredeskerk en, en …… ja gewoon een Bezige Bij. Ik neem afscheid van Eef, Leentje, Alex, Aaltje, Maaike en de (nog) naamloze poppenkinderen en fietsend naar huis noem ik de schoonheid naast de schouw “Maxima”.

Rien Schelhaas.