Home/Nieuws

Artikel in de Helderse Courant van 6-8-2016



Marjolein Klootwijk, Riet Schelhaas en Hanny van Dijken voor de gezinslocatie aan de Nieuweweg.          
Foto George Stoekenbroek


Door Bo-Anne van Egmond - 6-8-2016
  


Hulp, ja, maar niet in de watten 

Naar ambassade       *       Geld lenen         *        Thee

DEN HELDER - Ze hoeven maar een stap op het terrein van de gezinslocatie aan de Nieuweweg te zetten of ze krijgen al een hand, een zoen of twee armen om zich heen. De vluchtelingen zijn blij om ze te zien. Riet Schelhaas (71), Marjolein Klootwijk (59) en Hanny van Dijken (73) betekenen klaarblijkelijk veel voor de uitgeprocedeerde bewoners van het asielzoekerscentrum. Het drietal werkt vanuit de diaconie van de Vredeskerk. In vier jaar hebben ze nu zo’n twintig gezinnen geholpen met hun diensten. Dat varieert van een kopje thee drinken en het verhaal aanhoren van het gezin tot op pad gaan naar ambassades om een paspoort aan te vragen of ondersteunen bij moeilijke gesprekken met een advocaat. ,,We helpen eigenlijk die mensen die geen hulp hebben’’, zegt Riet Schelhaas. ,,Zo willen we ook als protestantse gemeente in de samenleving staan.’’

 

Kinderen

Zo zijn ze betrokken bij het Irakese gezin van Naima Hadi Ahmed (39), haar moeder Layla Al-Thamiry (60) en dochter Nura Ayad Tarik (10). Naima: ,,Zij helpen echt iedereen hier.’’ Riet Schelhaas, bescheiden: ,,We komen gewoon thee drinken.’’ Maar daar wil Naima niks van horen, ze is blij dat iemand naar hun verhaal wil luisteren. ,,En weet je: alle kinderen houden van Riet.’’

Toch doen Schelhaas en de haren meer voor het gezin van Naima: zo hebben ze op basis van een uitstekend rapport van Nura van de basisschool (enkel ’ruim voldoendes’ en ’goed’) contact gezocht met een hoogleraar van de Rijksuniversiteit Groningen, of dit toch geen reden kan zijn om het drietal in Nederland te houden. Nura is namelijk een Nederlands meisje. In haar boekenkast op het kleine kamertje in het asielzoekerscentrum staan alleen maar Nederlandse boeken. Haar favoriete boeken: ’Mees Kees’ en ’Hoe overleef ik’. Het liefst wil ze later politieagent worden, of modeontwerpster: ,,Ik hou van actie en avontuur.’’ Nura spreekt wel Arabisch, maar het schrijven kan ze niet. Naima: ,,Zij is een Nederlands meisje, hoe kan zij nou naar Irak?’’

En zo blijft ieder gezin wel bij, zegt Marjolein Klootwijk. Zoals dat gezin van zeven mensen dat recent tóch een verblijfsvergunning en ook een woning kreeg. Een uitgewoond huis in Warmenhuizen. ,,Daar sta je dan in Den Helder, met je fiets en een treinkaartje. En je moet binnen twee weken weg zijn. Het huis is waarschijnlijk al enkele keren geweigerd. Maar ja, statushouders kunnen het niet weigeren’’, vertelt het drietal. ,,Vier mannen van de kerk hebben alles opgeknapt: gestript, geschilderd. En we hebben ze helpen verhuizen.’’ Hanny van Dijken: ,,We vroegen of ze nog twee dagen langer in het asielzoekerscentrum mochten blijven. Dat kon niet. Terwijl hun ruimte daarna nog een hele poos leegstond. Als er nou anderen staan te dringen, valt er nog wat voor te zeggen, maar nu...?’’

Of die Irakese met een dochter die in Den Helder op de middelbare school zat. ,,Ze kregen in mei een huis in Heemstede. Maar om zo’n kind nou midden in het jaar naar een andere school te sturen is ook wat. Ze kwam toen bij mij in huis’’, vertelt Riet Schelhaas. ,,Het was net een kleinkind van me. Kwam gewoon ’s avonds tegen me aan zitten op de bank.’’

De diaconie helpt mensen ook met geld. Ze schieten bijvoorbeeld de advocatenkosten voor. ,,Geen geld, dan heb je ook geen procedure’’, zegt Marjolein Klootwijk. ,,We helpen altijd. Soms zeggen ze bij het COA ’dat jullie nog helpen, wij zien er niks meer in’. Maar we hebben toch al een aantal keer succes gehad.’’ Hannie van Dijken: ,,Bijvoorbeeld die mevrouw die na veertien jaar tijd eindelijk mag blijven. Dat zijn toch de mooie dingen.’’

Ze helpen ook bij het geld voor een paspoort: ,,Als je voor vijf personen een paspoort wil aanvragen, ben je zo duizend euro kwijt. Of 233 euro per persoon voor een verblijfsvergunning. En driehonderd euro voor het vertalen van documenten.’’

Toch geven ze het geld niet zomaar weg. ,,We leggen ze niet in de watten’’, aldus Schelhaas. De helft van het geld moet terugbetaald worden. Ze krijgen soms kritiek van mensen op hun werk. Zelf halen ze hun schouders erover op: ,,Iemand gaat nooit vrijwillig uit z’n eigen land’’, is de overtuiging van Hannie van Dijken. Schelhaas: ,,Als je met ze optrekt ontdek je dat het doodgewone mensen zijn, net als wij. En soms, na alleen een kopje thee met ons, zie je ze opknappen.’’ Van Dijken: ,,Ze worden dan als mens gezien en niet meer als uitschot.’’
______________________________________________________


Oma Layla, moeder Naima en dochter Nura.   Foto George Stoekenbroek

 “Alle mensen zijn bang”                       door Bo-Anne van Egmond

Naima Hadi Ahmed was met haar dochter Nura Ayad Tarik al een tijdje in Nederland, toen er werd besloten om alle Irakezen uit te zetten. Het was veilig genoeg in hun land van herkomst, vond de overheid. Maar Naima vond van niet. En ging de illegaliteit in.

Zeven maanden Lang leefden zij bij diverse vriendinnen. “En toen waren ze op”, zegt de tot accountant opgeleide vrouw. Ze ging terug naar het asielzoekerscentrum Ter Apel. Ze werden niet toegelaten, ze moest wachten op haar gesprek dat bijna twee maanden later plaatsvond. “Ze zeiden tegen me:’ga maar weg’.” En dus zwierf ze met haar vijfjarige dochter over straat. Onderwijl zat haar eigen moeder Layla wel in het AZC; bij het horen van het verhaal zit ze te snikken.

Inmiddels zijn ze uitgeprocedeerd en wonen ze al acht jaar in Nederland, waarvan vier in het azc in Den Helder. Hoewel Nura aanspraak zou kunnen maken op het kinderpardon, gaat het niet op voor het gezin, vanwege de illegaliteit. En dat terwijl haar broer wél een verblijfsvergunning heeft gekregen. Hij had precies dezelfde vluchtredenen als zij: angst voor de sjiitische milities in hun thuisstad Bagdad die hen, soennieten, iets kunnen aandoen. Ze zijn gevlucht toen de man van Naima nooit meer thuiskwam. Maar de Immigratie- en Naturalisatiedienst wil dat niet geloven.

Omdat er vorige week in alle vroegte een gezin van hun bed is gelicht, zijn ze bang dat dit hen ook overkomt. “Wij niet alleen, alle mensen op het azc zijn nu bang dat ze worden weggehaald en teruggestuurd.” 


Libanon

Het Libanese gezin van Soulaima, Zubaida, Roze en Angelina Rachid en hun moeder Owaida Chahoud die in februari hun verhaal deden in deze krant hebben wederom een afwijzing gehad van hun verzoek om in Nederland te mogen blijven.
De IND verwijt moeder Owaida dat zij niet meewerkt aan vertrek naar het land van herkomst. Dat doet zij omdat zij ook écht niet terug wil. De kinderen hopen aanspraak te kunnen maken op het kinderpardon, de oudste twee wonen al acht jaar in Nederland. Rozi en Angelina zijn in Nederland geboren.
Ze zijn in die tijd totaal vernederlandst.Ze hebben een probleem: hun vader, ook al is die niet meer in beeld, heeft voor hun geboorte een strafblad opgelopen in Duitsland, waardoor het kinderpardon niet toegepast kan worden.